Welkom op de website van Parochie Verband IJsselvallei
 
Epe Vaassen De Vecht Twello Bussloo Klarenbeek Loenen - Eerbeek Home
 
 


Bedevaarten

Lourdes Liefdeswerk

Lourdesbedevaarten

Graag wil ik u op het volgende attent maken:
De Stichting Nederlandse Lourdesbedevaarten voor Zieken (NLZ) organiseert bedevaarten naar Lourdes voor langdurig zieken en gehandicapten, die aanvullend verzekerd zijn.
In de NLZ participeren
de volgende zorgverzekeraars: Contactpersoon:
AGIS zorgverzekeringen Mw. W. Kranenberg
Tel. (033) 330 40 97

CZ Actief in Gezondheid Mw. M. Gerritse
Tel. (046) 459 55 69

OZ zorgverzekeringen Mw. A. Olden
Tel. (076) 524 30 00

Delta Lloyd zorgverzekeringen NV Dhr. W. Luiten (070) 310 07 80
Ohra Zorgverzekeringen NV Dhr. B. Muradin (070) 310 02 34

Verzekerden van bovengenoemde zorgverzekeraars kunnen onder bepaalde voorwaarden in aanmerking komen voor een reis naar Lourdes, waarvoor slechts een beperkte eigen bijdrage wordt gevraagd.
Zieken die denken hiervoor in aanmerking te komen, dienen z.s.m. ZELF contact op te nemen met de contactpersoon van hun zorg-verzekering en vragen naar informatie over de Lourdesreis.

terug naar boven


terug naar boven

Verslag Lourdesreis van 23-09 t/m 28-09 2006


Wij Ans en Eef Rutenfrans hebben een bedevaartreis mogen maken naar Lourdes. Het eerste wat ik doe is iedereen bedanken, die het mogelijk heeft gemaakt, dat wij dit samen konden mee maken en intens hebben genoten.

Zaterdag 23 sept.
Om 11.00 uur stond de taxi van Airport service Stedendriehoek voor de deur, nog een beetje te vroeg, omdat we pas om 13.15 op de Luchthaven Eindhoven behoefden te zijn.
Dus eerst maar samen met mijn collega chauffeuse een kopje koffie genomen. (De Airport Service heeft ons geheel kosteloos naar en van de luchthaven vervoerd. ) Na de koffie de bagage ingeladen en de rollator van Ans erbij en op weg naar Eindhoven. Daar om 12.45 uur aangekomen, konden wij gelijk inchecken zodat we de zorgen om de bagage niet meer hadden. Alleen een rolstoel te vinden zonder lekke banden viel niet mee. Alle rolstoelen waren in gebruik omdat er een vlucht aan kwam en vertrok, maar een uur later was er een beschikbaar. Onze vlucht de SN 1125 had vertraging. Het vliegtuig van onze vlucht zou om 14.00 uur landen van uit Lourdes maar die kwam om 15.15 uur. In die vlucht zaten zo veel hulp behoevende passagiers dat het lossen 01.30 uur duurde. Uiteindelijk na bijna 04.00 uur vliegtuigen kijken, konden wij aan boord. Om 17.10 uur vertrok het vliegtuig uit Eindhoven en landde 01.30 uur later 18.40 in Tarbes / Lourdes / Pyrenees. Het ontladen van het vliegtuig ging erg snel, evenals het instappen in de bussen, zodat we om 19.40 toch nog in het Hotel Basilique waren. We werden in ijltempo voorgesteld aan onze pelgrimstocht en hotelgids. Zijn naam was Tonny Kroeze en kwam uit Zenderen, dus Ans had haar maatje wel gevonden,een Tukker. Een hele fijne man. Hij stelde voor eerst te eten en dan maar de incheck en kamerverdeling te doen. Wij hadden onze kamer aan de voorkant van het hotel aan de drukste straat van Lourdes. Dat hebben wij geweten Lourdes leeft 24.00 uur, dus veel, heel veel lawaai maar een prachtig gezicht al die pelgrims vanaf de 2 de etage. Van het programma van die dag kwam niets meer terecht, na de mededeling van Tonny( zo zal ik hem blijven noemen in dit verslag) dat, zondagmorgen om 10.00 uur de internationale mis zou zijn en dat we om 08.30 uur daar heen zouden vertrekken. Daarom zocht iedereen maar zijn kamer op. Het was ondertussen al weer 21.45 uur geworden. En van wachten, vliegen, uitstappen, instappen, Ans duwen in de rolstoel, tassen sjouwen, inladen, uitladen, naar de kamer sjouwen, uitpakken, daar word je doodmoe van. Dus nog een zelf meegenomen drankje en slapen maar.

Zondag 24 sept.
Om 07.00 uur opstaan, wassen, aankleden, door de onaangepaste toiletten en badkamers had Ans hier en daar wat hulp nodig, maar na een half uurtje ben je klaar voor het ontbijt.Stelt niets voor in Frankrijk zeggen ze, maar wij hadden het wel getroffen met ons hotel. Er waren croissants, pistolets, kwark, vruchten, compote, kaas, ham, jam, roomboter, vruchtensap, melk en koffie plus thee, dus wel uitgebreid. Na het ontbijt kreeg Ans een rolstoel toebedeeld. Maar ach wat wil het geval, een te zachte voorband, de rolstoel trok voortdurend naar links, maar tijd om te ruilen was er niet want wij moesten met de groep naar de kerk. Toen was het nog een onsamenhangende groep. Gelukkig was ons hotel het dichtst bij de heiligdommen. Dus op weg naar de Basiliek Pius X. Aangekomen in de Basiliek stokt toch wel even je adem. Wat enorm groot, je wordt er stil en emotioneel van, in een woord gigantisch. Veel tijd om na te denken was er niet want de stroom pelgrims is ook enorm, dus kijken naar een plaats voor Ans met rolstoel, dat is geen probleem. Er komt zo maar iemand op je af met een hesje om waarop staat Hospitelletie en die zet Ans op een plaats neer waar wel honderden rolstoelen staan. Zelf zoek je dan maar een plaats waar je zitten kunt, dan komt de Nederlandse chauvinisten om de hoek kijken. Er was een Nederlandse groep van VGZ, een ziektenkosten verzekering uit zuid Nederland, die hadden al hele blokken zitplaatsen afgezet met groen touw ( pelgrims, die bij hun horen hebben een groen sjaaltje om). En je krijgt, ook al ben je Nederlander en je vraagt heel vriendelijk mag ik inde nabijheid van mijn vrouw zitten, een snauw van nee alleen van VGZ.En als het dan eindelijk 10.00 uur is en je hebt dan in de verte Tonnie Koolman zien lopen.En je bent steeds stiller geworden en zo bezig met alle indrukken, die op je afkomen dat je geen erg in heb dat je ondertussen tussen de Spanjaarden bent komen te zitten. Dan begint de H.Mis. Wat imposant de Aartbisschop van Lourdes doet de H.Mis en bijna honderd geestelijken uit heel de wereld staan op het immense priesterkoor. Dan schieten je de
tranen in de ogen, er worden acht verschillende talen gesproken, er zitten 20.000 gelovigen in de immense basiliek. Dit maakt weer imposante indruk op je, je blijft de hele dienst zo emotioneel bezig met alles, het zingen en bidden in een woord geweldig. En al die 20.000 gelovigen gaan in een tijd van 20 min. te communie, ongelofelijk. Om 11.30 was de H.Mis ten einde. Ans opgezocht en toen maar schuifelen en tegen de berg opduwen met een half zachte voorband naar het hotel. Maar om van de heilige plaats af te komen moet je een beste berg opduwen en je loopt er echt niet alleen, maar met duizenden. In het hotel aangekomen was het alweer tijd voor de lunch. Tonny was bezig om de groep bij elkaar te krijgen, zodat we elkaar leerden kennen en een groep zouden vormen. Onder de groep van 33 personen was ook diaken Wim Smit, een ras Limburger van 61 jaar oer gezellige man. In de groep zaten Limburgers, Brabanders, Twentenaren, Noord-Hollanders. Ik zal niet omschrijven wat we elke dag te eten krijgen, neem maar aan dat het goed was, twee keer per dag warm eten. Na de lunch is er om 14.30 uur boete viering in de Bernadettekerk ." Tijdens onze vliegreis kregen wij allemaal een bedevaartboekje daar staat alles in ook gebeden en heel veel liedjes, die bij elke Mis of welke viering dan ook werden gezongen.Toen wij naar de boeteviering liepen, zei Tonny mij dat hij tijdens de viering naar het Accueil ging om voor Ans een andere rolstoel te halen, in het Accuiel is ook het magazijn van de rolstoelen. Hij kwam terug met een rolstoel met harde banden waar Ans de rest van debedevaart dankbaar gebruik van heeft gemaakt. De boeteviering is heel devoot en duurde 00.45 min. Maar ju kunt geheel jezelf binnenste buiten keren om zo in het reine te komen met je zelf. Je kunt er dan tegenaan. Na de boeteviering zijn Ans en ik eerst naar het Accuil geweest om te vragen naar een arts. Ik Eef had namelijk niet genoeg teststrips voor mijn glucose meter daarmee kan ik mijn bloedsuikers meten. Ook de arts had niet de juiste strips. Wij voelde ons daar toch niet prettig bij mede omdat de apothekers op zondag gesloten zijn. Dan maar wachten tot maandag. Voor het eerst zijn Ans en ik naar de Grot geweest, als je dan dicht bij de Grot komt dan voel je iets wat niet te omschrijven valt, wat je gewoon pakt en je erg week maakt. Dit moet je echt ervaren, maar het is moeilijk onder woorden te brengen. De stenen van de berg waar de Grot inzit zijn zo glad gesleten van al die handen, die er langs gegaan zijn om zo dicht mogelijk bij de Heilige Maagd te zijn, even zo als Bernadette dat ervaren heeft. Na het avond eten ( alweer warm eten) zou onze groep ook deel nemen aan de Lichtprocessie. De Limburgse bedevaart zou die deze avond mogen organiseren, maar dat liep even anders. Om 20.15 uur op weg vanaf het hotel naar de Heiligdommen, daar wordt de processie opgesteld. Iedereen, die een kaars vast kan houden heeft een kaars bij zich. Om 20.50 uur werden de kaarsen aangestoken en klokslag 21.00 uur zet de stoet zich in beweging. De route is iets meer dan 1500 meter lang. Het is overweldigend als je ziet hoeveel pelgrims daarin mee lopen. Als de eersten weer op het Rozenkransplein zijn gearriveerd, moeten de laatste nog vertrekken. Als ook de laatste op het plein zijn gearriveerd wordt de lichtprocessie af gesloten met de zegen van de dag en gaat iedereen om 22.15 uur zijn eigen weg. Wij ook de berg op naar ons hotel. Wij zijn moe. Na een afzakkertje gaan we slapen.

Maandag 22 september
Vroeg opstaan was de bedoeling want om 08.30 uur was de H.Mis in de buitenlucht bij de Grot, maar we werden pas om 07.30 uur wakker. Maar om 08.10 stonden we buiten het hotel klaar om te vertrekken naar de Grot. Maar wat was het een rot weer, de regen viel met bakken uit de lucht. Ans en ik waren vertrokken uit Nederland zonder jassen. Gelukkig had Tonny enkele dunne poncho's bij zich zodat we toch droog bleven. De hele duur van de H.Mis heeft het geregend. We zeiden tegen elkaar: alle zegen komt van boven. Ook de H.Mis buiten voor de Grot heeft iets bijzonders. Ook al sta je in de stromende regen, het deert je niet en je bent er zo mee bezig, dat je zonder je zang- en gebedenboek intens met de gedachten erbij bent en je alles om je heen vergeet. Gelukkig werd het droog net voor de communie en niet veel later brak de zon door. Na de H.Mis zijn Ans en ik weer heel dicht langs de Grot gegaan en bij het aanraken van de stenen kwam weer dat intense fijne gevoel over je heen als van de dag daarvoor.
Na de lunch staat een stadswandeling gepland. Vertrek om 14.00 uur van af het Rozenkrans-plein op het Heiligdom. Tonny is onze gids tijdens de wandeling, deze wordt wat aangepast vanwege een aantal rolstoelen, die mee lopen. De groep wordt steeds hechter en Tonny stelt voor om s avonds na de lichtprocessie samen te komen in de bar onder in de kelder van het hotel. Hij zal zorgen dat er bediening is.
De stadswandeling is heel erg interessant. Via de Heiligdommen en een deel van de route van de lichtprocessie kom je bij de brug van de rivier de Gave. Van daar uit naar het geboortehuis van Bernadette en de Molen van Boly, waar ze een tijd lang leefde met haar ouders broers en Zussen. Bij de molen kun je niet komen met een rolstoel, veel te stijl. Ik ben daar alleen heengelopen. Vanaf de molen ging het naar de vroegere dorpskerk van Lourdes, waar de pastoor de baas was die Bernadette niet geloofde toen zij vertelde van de verschijning, maar wat was die tocht zwaar vanaf de molen naar de kerk, dat was echt klimmen met de rolstoel voor je uitduwend. Gelukkig was er een man in de groep, die hielp trekken. Daaraan kon je merken dat de groep hechter werd.
In de kerk kwam weer het gevoel over je heen dat je weerdicht bij het mysterie van Lourdes bent. Daarom heb ik een kaars opgestoken voor ons beiden. Vanaf de kerk zijn we naar het Cachot gegaan waar Bernadette ziek en zwak met haar familie van zes personen heel armoedig heeft geleefd. Onvoorstelbaar maar zeer interessant. Hierna werd het tijd voor een versnapering. Op de route van de kerk naar het Cachot had ik
een apotheek ontdekt. Terwijl iedereen van een drankje genoot, ben ik snel naar de apotheek gegaan en ik had weer voldoende teststrips. Dus dat probleem was ook weer opgelost.Vanaf het cafeetje zijn we langzamerhand aan de afdaling naar ons hotel begonnen waar het avondeten op ons stond te wachten. Na het avondeten ging ieder zijn eigen weg. Wat mensen gingen rusten, zoals Ans. Een andere groep ging naar de lichtprocessie en weer anderen gingen nog wat inkopen doen want de winkels zijn tot na 22.00 uur open. Heel vaak liepen nog mensen uit onze groep nog even naar de Grot.
Ongeveer 21.30 uur waren de eerste mensen van onze groep beneden in de bar. Om 22.00 uur was de groep compleet inclusief diaken Wim Smit. En dat het gezellig werd mag u gerust aannemen, want het was 24.00 uur voordat het tot je doordrong. Er ontstond een hele hechte leuke groep.

Dinsdag 26 september.
Gelukkig konden we uitslapen na het late gezellige samen zijn in de bar. Om 09.40 was een ieder present om naar de H.Mis te gaan in de Bernadettekerk. Aansluitend na de H.Mis was de Mariahulde met gezamenlijk gezang van Marialiederen. Heel fijn en het gaf mij en ook Ans een voldaan gevoel. Het is zo anders als je daar in de kerk bent er kunnen zomaar spontaan tranen in je ogen springen. Of het komt dat je er gelukkig voelt of dat je emotioneel wordt ik kan er geen verklaring voor geven, maar het voelt goed. Na de H.Mis met Mariaviering zijn Ans en ik kaarsen gaan kopen voor iemand die Ans daar om gevraagd heeft en een voor ons beiden. Ook hebben wij een kaars gekocht voor de parochie. Deze kaarsen hebben wij naar de Grot gebracht en daar aangestoken. Ieder met eigen intentie. Voor de parochie hebben wij de intentie, voor de zieken en overleden leden van onze parochie gekozen. Ook hebben wij de dankbaarheid uitgesproken, dat wij dit hebben mogen mee maken. Hierna zijn we nog even naar de onderste van de 3 kerken geweest, die aan het Rozenkrans-plein staan. Wat een pracht en praal in deze kerk al de mooie altaren rond om daar word je helemaal stil van. Na deze indrukken met je mee te hebben genomen, was het tijd voor de lunch. De andere twee kerken moesten nog even vooruit geschoven worden, want daar had ik heel veel moed en kracht voor nodig. Na het middag eten was er tijd voor ontspanning. Wij hadden gekozen voor een middagexcursie naar Gavarnie , een dorpje op 1400 meter
hoogte in de Pyreneeën. Een prachtige tocht over toch wel vrij smalle wegen kronkelend naar de hoogte van 1400 meter. Toen we op de helft waren, konden we de brug bij Pont Napoleon III bewonderen. De brug ligt over een ravijn van meer dan 100 meter diepte. Na ongeveer 01.15 uur in Gavarnie te hebben rondgewandeld en de verse sneeuw alweer op de bergtoppen hebben zien liggen en genoten van de najaarzon op een terrasje, zijn we weer teruggekeerd naar Lourdes. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij een heel oud kerkje dat in het verleden ook nog gediend had als burcht maar later toch weer als kerk in gebruik is genomen. Maar de schietgaten waren blijven zitten. De naam van de kerk was Notre Dame de Bon Port.( de goede haven) Daarna terug naar Lourdes. En na een stukje wandelen van de bus naar het hotel waren we mooi op tijd voor het avondeten. Na het eten nog even de straat op en neer gewandeld voor wat souvenirs en een kopje koffie. En zo kwam aan de dinsdag een rustig einde.
Niet meegerekend het begin van de invasie van de 25.000 Italianen, die bezit namen van de stad Lourdes.

Woensdag 27 sept.
Om 08.40 uur worden wij verwacht beneden voor het hotel. W zijn op tijd opgestaan, maar de Italianen maken zoveel herrie op straat, dat je 's nachts diverse keren wakker wordt.Wij gaan deelnemen aan de kleine kruisweg (op de prairie). Wees niet bang er lopen geen cowboys of indianen. Dit wordt zo genoemd omdat het aan een groot open grasveld ligt. Het is een nieuwe kruisweg. De staties worden betaald door 16 verschillende landen maar in Frankrijk gemaakt door beeldhouwers. Elke statie bestaat uit een brok natuursteen van wel 12.5 m hoog x 1,5 rn breed waarin de verschillende kruisweg staties worden uitgehouwen. Er zijn nog zes staties niet klaar. Daarvan staan foto' s. Deze kruisweg kan worden gedaan door pelgrims, die in een rolstoel zitten en mensen die moeilijk lopen. Ook pelgrims, die in het Accueil verblijven, doen deze kruisweg. De grote Kruisweg is niet te doen voor deze pelgrims omdat deze weI 1000 m lang is en aan een weg ligt die door het bos op en neer met zeer steile hellingen. Aansluitend zijn we naar de H.Mis gegaan in de Bernadettekerk. Het was deze keer een heel gewone mis, die zeer goed aansloot op de kruisweg wat intentie betreft. Na een drankje op een terras was het al weer tijd voor de lunch. De woensdag zou een zware dag worden. Na de lunch weer naar het heiligdom. Om bij de Bernadettekerk te komen, moeten wij steeds meer obstakels overbruggen. Niet alleen de afdaling en stijging naar het heiligdom maar ook de obstakels, die de Italianen opwierpen. Het was soms niet leuk meer. Je kreeg de indruk dat je als pelgrim uit andere landen dan Italië maar beter weg kon zijn. Je kon nergens meer bij, niet bij de Grot. Daar stond je met de rug tegen de muur langs de rivier de Gave op een afstand te bidden. 0, dat is waar ook we waren onderweg naar de Bernadettekerk voor de handoplegging. Dit is een zeer emotioneel gebeuren. Als ik dit schrijf, moet ik af en toe weer slikken. Echt dat greep een ieder zeer aan, ook Ans en mijzel. Niet alleen de hulpbehoevenden maar iedereen werd de hand op gelegd. Na ongeveer 3/4 uur was deze dienst ten einde en je verliet de kerk met een zeer voldaan gevoel.
Na de handoplegging ben ik met Ans naar de Basilique Superieur geweest. Dat is de bovenste van de 3 kerken op het heiligdom. Dat heb ik geweten. Wat steil, op een stuk van 100 m heb ik 3 x moeten rusten om boven te komen. En naar de deur van de kerk toe ben ik met een aanloop gegaan dat was nog eens 15 rn steil omhoog. Maar het was de moeite waard. We konden niet de hele kerk bekijken want er was een dienst bezig van de Italianen. We konden wel zien hoe de kerk er van binnen uit zag. Het maakte veel indruk op ons beiden. Vanuit de bovenste kerk zijn we naar de middelste kerk gegaan. Werkelijk daar word je stil van zo compact, echt een tussenkerk. Je kunt het beter een kapel noemen. Rechts in de hoek ligt het relikwie van Bernadette. In deze kerk was een dienst van de Joegoslaven bezig. Dan ga je niet uitgebreid de kerk bekijken maar net als bij de bovenste kerk neem je een indruk mee van wat je hebt gezien. Toen dachten we van daar uit maar naar de Sacramentsprocessie en ziekenzegening te gaan. Maar we hadden niet verwacht dat het nog erger kon met de Italianen. Ze hadden werkelijk alles in het bezit genomen. Het hele Rozenkransplein waren ze aan het afzetten, de weide van de prairie stond vol met duizenden Italiaanse pelgrims. Werkelijk alle 15-20.000 Italiaanse pelgrims waren gekomen voor de Sacramentsprocessie. Met vlaggen -vaandels in klederdracht en met duizenden rolstoelen. Een mevrouw uit onze groep die alleen was, wist ook niet meer waar ze heen moest. Van de rest van onze groep was niemand te vinden. Dus van onze eigen Sacramentsprocessie kon geen sprake zijn. De beste oplossing, vonden wij, terug naar de andere kant van het plein te gaan, zodat je altijd nog naar je hotel kon. Maar tot onze grote verbazing was dat bijna niet meer mogelijk. Ik heb toen werkelijk al mijn Nederlandse overtuigingskracht aan moeten spreken en gewoon onder de touwafzetting door gekropen met Ans in de rolstoel en de mevrouw aan mijn arm hangend, hebben wij een spurt genomen, ondanks alle schreeuwende Italianen. Aan de overkant van het plein zijn we eerst maar even op een bank gaan zitten om bij te komen en hebben gewacht tot de processie in beweging kwam, toen heb ik Ans heel brutaal onder het afzettingstouw door geschoven met de rolstoel, ben er zelf bij blijven staan samen met de mevrouw uit onze groep. Wij hebben zo een uur naar de processie staan kijken en je
kunt je niet voorstellen wat je ziet. Hoe de Italianen zich helemaal overgeven aan de verering van de H.Maagd Maria en Bernadette. Daar zijn we Nederlanders te nuchter voor. We hebben er een uur gestaan en we hebben bijna niet met elkaar gesproken, op laatst kon ik niet meer op mijn benen staan en zijn we na een korte rustperiode naar het hotel teruggegaan voor het diner. Na het eten zijn we gezamenlijk naar de bar in de kelder gegaan met de aangekochte dingen, die we mee naar huis wilde nemen. Deze werden door diaken Wim ingezegend. Tevens werd er afgesproken dat we ongeveer 21.45 uur terug zouden komen voor een gezamenlijk afsluiten, anders dan het kerkelijke. De tussentijd heb ik maar vast benut om onze reistassen te pakken voor zover dat mogelijk was. Bijna iedereen was aanwezig. Enkelen waren nog voor de laatste keer naar de lichtprocessie wezen kijken. Ik kan je vertellen dat het er erg gezellig is geworden. Ans was om 22.00 uur al gaan slapen, ondanks dat ze bijna de gehele dag in een rolstoel zit, wordt ze ook daar van doodmoe. Ik ben ook nog op een redelijke tijd gaan slapen want donderdag wordt de reisdag.

Donderdag 28 september.
Dit is de laatste dag in Lourdes. Eerst ontbijten en daarna naar de H.Mis. Afspraak is om 09.40 vertrekken vanaf het hotel. Ans en ik gaan om 09.15 uur weg vanaf het Hotel. Wij willen vooraf nog even naar de Grot, maar helaas wij kunnen al niet meer bij de Grot zelf komen. Er is een openlucht mis van de leren. Wij zijn maar met de rug tegen de muur van de rivier de Gave gaan staan om tot H.Maagd Maria en H. Bernadette te bidden en te bedanken voor de fijne dagen in Lourdes. Om 10.00 uur begon de afscheidsmis, De kerk was goed bezet een ieder wist dit is onze laatste mogelijkheid om dankbaar te zijn voor alles wat je in 5 dagen hebben mogen beleven. Dat het emotioneel werd kan ik u verzekeren, ook bij mij vloeiden de tranen. Ik heb het zwaar gehad in Lourdes, maar ik zal het zo weer doen voor mijn vrouw Ans. Alle pelgrims van onze groep hebben dan ook, toen we gezamenlijk weer terug liepen naar ons hotel de eerste minuten weinig gezegd. Ieder was met zijn eigen gedachten bezig het af te sluiten.
Bij het hotel aangekomen zijn we alle rolstoelen en rollators weg gaan brengen naar een
verzamelplaats bij het zorghotel. Daarbij hielpen ook enkele mannen die niet eens van een hulpmiddel gebruik hadden gemaakt. Wat een fijne groep hadden wij tpch maar opgebouwd. Dat deed geloof ik iedereen beseffen, want het was vrij rustig en stil onder onze laatste lunch. Iedereen was met zijn eigen afscheid bezig. Toen om 15.00 uur de eerste bus kwam voor de treinreizigers was het ook een zeer hartelijk. Afscheid, dat een ieder van elkaar nam. Diaken Wim stopte mij nog een klein gebedsboekje toe ter grote van een paspoort. Die kun je zo in je zak steken en als het nodig heb kun je er een gebed uit lezen. Diaken Wim had mij aardig geobserveerd en wist aardig dicht bij mijn
gevoelens in de buurt te komen. Een hele fijne man. Ook Tonny verdient een grote pluim. Hij was er altijd voor iedereen en toch miste je hem niet als hij er even niet was. Een geweldige reisleider en hotelgids. Zulke mensen zijn er maar weinig. Ook hij had het soms erg moeilijk. Hij was kort geleden zijn schoonmoeder verloren, waar hij een zeer innige band mee had. Ja en toen kwam om 16.15 uur ook onze bus voor het vervoer naar de luchthaven. Ook nu weer een perfecte samenwerking onder de pelgrims. De dames konden instappen en de heren die het konden zorgden voor de bagage. Met de 10 minuten waren we op weg naar de luchthaven. Het vliegtuig had geen vertraging. Het vertrok zelfs nog 15 min. te vroeg.
Ook bij aankomst in Eindhoven verliep alles zeer prettig. Ook met het ontladen van de
hulpbehoevenden was er geen enkel probleem. Het afscheid met de laatste mensen van onze groep was het allerhartelijks. Er werd flink geknuffeld. Wij gingen met een zeer voldaan gevoel uit elkaar. Ook mijn collega taxichauffeur stond te wachten. Mijn vroegere werknemer Paul Schagen. Hij woonde aan de Molenweg in Klarenbeek. We hadden een voorspoedige thuis reis. Om 22.45 uur stonden we aan de Ruigenhoek 31. Moe maar voldaan en gelukkig met een zeer bijzondere ervaring. Ondanks alle vermoeidheid zou ik het zo weer doen voor mijn vrouw.
Dit verslag is zoals u heb gelezen geschreven door Eef Rutenfrans. Misschien iets te veel naar mijn gevoelens en belevenissen. Ik kan niet schrijven wat mijn vrouw Ans voelt. Dat zijn haar eigen gevoelens. Onze p.c. staat boven en daar kunnen we niet met z'n tweeën zitten en daarbij komt nog dat Ans heel moeilijk de trap op kan komen.
Maar wij vragen u wel met ons tweeën: Zou u als u dit gelezen heb een stukje van dankbaarheid in het parochie blaadje willen zetten?
Over de Fam. B. Koolman kan ik niets schrijven, wij hebben ze 2 x enkele minuten gezien en gesproken.
U mag dit verslag houden, ik heb het geschreven omdat wij, Ans en Eef Rutenfrans het
Lourdus liefdeswerk ontzettend dankbaar zijn dat wij dit hebben mogen mee maken. Het motto van de bedevaart was: HOU DE LAMP BRANDEND!!! Dank u wel

Ans en Eef Rutenfrans

terug naar boven


terug naar boven

 
© 2012 Franciscus en Clara parochie