Welkom op de website van Parochie Verband IJsselvallei
 
Epe Vaassen De Vecht Twello Bussloo Klarenbeek Loenen - Eerbeek Home
 
 


De geschiedenis





De geschiedenis van
de H. Martinus Parochie van Epe - Heerde


terug naar boven

In 1903 namen de heren H. Bourgonje en W.J. Meulenkamp het initiatief om samen met de Zeereerwaarde Heer Bianchi een zelfstandige parochie te gaan vormen. Door de benoeming van de heer Bianchi kreeg de H. Martinus parochie weer een eigen pastoor, en dat na 405 jaar. De officiële oprichtingsakte van de parochie is gedateerd op 16 juni 1903. Maar de parochie heeft ook een geschiedenis van voor die tijd, de belangrijkste gebeurtenissen zijn eruit gehaald en staan hier.

terug naar boven

De periode voor 1903
De oudste delen van de Grote of St. Maartenkerk in Epe zijn gebouwd tussen 1125 en 1150. In die tijd was het niet gebruikelijk om een stenen kerk te bouwen, er moet dus al een voorganger geweest zijn in een houten vorm van de parochiekerk. De kerk was toegewijd aan H. Martinus, de Franse bisschop van Tours.
Bij deze kerk hoorden een aantal kapellen, vijf stuks, uit de omringende dorpen, te weten; Gaedsbergh ( Hattem), Herghe (Heerde), Vorichten (Vorchten), Vasna of Fassen (Vaassen) en Unen (Oene). De inwoners waren verplicht om enkele bijeenkomsten bij te wonen en te helpen bij het bouwen van een kerk inclusief het onderhoud van zowel het kerkhof bij de kerk, als de kerk zelf.
Bij het oprichten van nieuwe parochies wordt er door het kerkrecht geëist dat de parochies op tijd splitsen en zo de gemeenschap in goed evenwicht houden. Er wordt, in dit kerkrecht, wel gesproken over het blijven eren van de "oude" kerk, zij gaf immers de parochie de kans om uit te groeien tot een groot samenhangend geheel.
In 1176 werden de bewoners van Gaedsbergh, Herghe en Vorichten van de bovengenoemde verplichtingen ontheven door Goedefridus, Bisschop van Utrecht. Hij deed dit door middel van een acte. Gaedsbergh en Herghe werden zelfstandige parochies en Vorichten komt onder de kerk van Herghe. Epe bleef de "moederkerk" voor Fassen en Unen. Op de torenspits van de voormalige Katholieke kerk, nu Grote Kerk, gemaakt staat nog steeds een z.g. "moederkruis". Dat is een kruis met op de zijarmen twee kleine kruisen. Rond 1250 werden ook Fassen en Unen zelfstandig.
In de middeleeuwen was Epe een bloeiende parochie, verschillende pastoors van Epe waren ook nog eens deken van de Veluwe, zoals onder andere Pastoor Johannes van Heukelum en Gerardus van Leesten. Pastoor Johannes ten Holten werd bijgestaan door één, waarschijnlijk zelfs door twee kapelaans.
De kerk werd meerdere malen verbouwd en ook, door de groei van populariteit, vergroot. In de vijftiende eeuw kreeg zij eerst de huidige vorm, de muren en gewelven werden met schilderingen versierd, in 1962 zijn delen van de eerste schilderingen tevoorschijn gekomen.
In de zestiende eeuw vonden er veel veranderingen plaats. Ten gevolge van de reformatie ging de geloofseenheid verloren en de Unie van Utrecht nam de eerste stappen voor de bestrijding van de katholieke leer. In Epe is het tamelijk rustig gebleven, er vonden geen beeldenstormen plaats en alles is eigenlijk begonnen met de komst van de eerste predikant Paulus Antoni in 1581.
Het was in 1583 dat het verboden werd om in kerken de mis te lezen en het werd verplicht om de regels van de reformatie na te leven. De kerken werden leeggehaald en onteigend.
In 1585 moest Antoni weer vertrekken en werd Alva de leider in onze streek. Dit was allemaal maar van korte duur, want in 1591 veranderde de situatie weer. De Spanjaarden werden dor Prins Maurits weer verdreven en werd de ordonnantie uit 1583 in 1592 weer van kracht.
In 1592 komt Ludolphus Pieck, als predikant naar Epe, hij verklaarde zich te houden aan het oude geloof maar diep van binnen weifelde hij tussen de nieuwe en oude godsdienst. In 1593 werd hij geschorst en het duurde tot 1598, hij kreeg de tijd om zich aan te passen, maar weigerde dit te doen, voor hij gestraft werd. Het gevolg: Katholiek Epe had geen pastoor en ook geen kerk meer.
Het Katholicisme bleef ondanks alles bestaan op de Veluwe. Begin 17e eeuw ontkwam een priester aan zijn vervolging en vond heil bij kasteel Swanenburg in Vorchten. Vanaf dit moment werd Swanenburg een belangrijk katholiek middelpunt, een van de vetrekken werd ingericht tot kapel en de Katholieken kregen weer de kans om de mis bij te wonen. In juni 1638 kwam het er eindelijk van, er werd gevormd, in het kasteel werden relikwieën bewaard van de Lebuinuskerk van Deventer. Door de moeilijke bereikbaarheid gingen veel mensen over tot de Protestantse leer. In 1829, nadat het kasteel door een Protestant geërfd werd, werd het kasteel gesloopt.
Kasteel de Cannenburgh werd de vervanger, en een boerderij diende als een schuilkerk.
Tijdens de Franse overheersing (1795-1813) kregen de Katholieken meer godsdienstvrijheid, de plakkaten werden opgegeven en enkele kerken teruggegeven. Maar zoals de meeste kerken op de Veluwe bleef ook de kerk van Epe in het bezit van de Protestanten.

Er werd een Katholieke gemeenschap in Vaassen gevestigd en Heerde en Epe hoorden daar ook bij.
In 1805 wist de pastoor het te bewerkstelligen dat de kerk verplaatst werd naar een kleine boerderij in Epe, schuin tegenover de huidige kerk. In Vaassen duurde het tot 1829 voordat ze een nieuwe kerk kreeg. Na een tijdje geraakte de boerderij ernstig in verval en probeerde men een eigen kerk te bouwen. Na veel getouwtrek kwam het er dan van in 1847, werd de aanbesteding gedaan van de "Waterstaatskerk".
Op de plaats van de schuilkerk, het boerderijgebouw, werd in 1848 de eenvoudige bijkerk van Vaassen ingezegend en werd onder de H. Martinus gesteld. Eindelijk na 250 jaar hadden de Katholieken van Heerde en Epe weer een eigen kerk(je). De pastoor of kapelaan vervoerde zich door middel van een paard of een koets en dit beeld is gebleven tot 1903.
Het was kapelaan Bianchi die door de heren Bourgonje en Meulenkamp gevraagd werd om de pastoor in Epe te worden. Het was aan hem besteed want hij bleek een diep gekoesterd verlangen te hebben om ooit een eigen parochie te mogen stichten, hij voelde zich geroepen om op de Veluwe verloren terrein terug te mogen winnen dat in de loop van de tijd verloren was gegaan.
Na vele onderhandelingen met Utrecht, verkreeg men eindelijk toestemming en werd Kapelaan Bianchi benoemd tot Pastoor van Epe en opvolger van Ludolphus Pieck, de laatste pastoor die op 10 mei 1598 tijdens de Reformatie was weggestuurd.


terug naar boven

Na 305 jaar weer een eigen pastoor
De parochie kwam onder de bescherming van de H. Martinus. De heren Bourgonje en Meulenkamp verdienen alle hulde en dank.Zij hadden dit door hun doorzettingsvermogen bereikt en er voor gezorgd, dat pastoor Bianchi er zijn schouders er onder zette. Er werd een groot herenhuis gekocht dat moest gaan dienen als pastorie, het stond op de plaats waar nu "De Middenstip" staat.
Op 19 juni 1903 droeg pastoor Bianchi de eerste plechtige H. Mis op in aanwezigheid van zijn nieuwe parochianen. Pastoor Wolf uit Vaassen was tevens diaken en sprak een woord van afscheid.
Katholiek Epe was weer zelfstandig. Iedere morgen werd de H.Mis opgedragen en driemaal werd het Angelus geluid. De isolatie van katholiek Epe was voorbij.
De heren J.v.d. Beld en W. Logen werden als kerkmeesters benoemd, en W. Gilles werd als koster aangesteld.
In 1904 bepaalde de Aartsbisschop dat de legerplaats Oldenbroek ook tot de parochie Epe behoorde. Dit bracht veel zorg en werk mee en in 1954 werd Oldenbroek weer gescheiden van Epe.
Gilles, de koster, nam in 1911 ontslag, en men besloot voorlopig geen nieuwe koster aan te stellen.
Pastoor Bianchi vierde op 15 augustus 1912 zijn zilveren priesterfeest.
Pastoor Bianchi had vele idealen. Zo kocht hij uit eigen middelen het huis met omliggend terrein naast de pastorie. Zijn bedoeling was tot oprichting te komen van een gesticht met een bewaar - en naaischool geleid door enkele zusters. Dit kon echter geen doorgang vinden.
Vervolgens gingen zijn gedachten uit naar het bouwen van een nieuw kerk en pastorie. Het plan werd aan de Aartsbisschop voorgelegd en deze keurde het in januari 1914 goed.
Op de plaats van onze tegenwoordige kerk werd op 7 mei 1914 door de Deken van Deventer de eerste steen gelegd. Op 12 november volgde onder klokgelui en in processie de plechtige overbrenging van het Allerheiligst Sacrament van de oude naar de nieuwe kerk.
Na veel teleurstellingen en tegenslagen ging Bianchi op 5 maart 1920 naar Schalkhaar. In december 1921 overleed hij in het ziekenhuis van Deventer na een kortstondige ziekte op 59 jarige leeftijd. Hij heeft ruim 17 jaar als pastoor in Epe gediend. Door het bouwen van de kerk en de pastorie en zijn enorme inzet heeft hij katholiek Epe letterlijk en figuurlijk weer een eigen plaats gegeven.

terug naar boven

Pastoor Som
Als er één pastoor is geweest die een bijzondere plaats inneemt in de geschiedenis van onze parochie en in die van de gemeente Epe, dan is dat wel pastoor Som. Hij volgde Pastoor Bianchi op in 1920. Hij bleef trouw aan de kerk in Epe tot aan zijn dood 43 jaar later.
Zijn intrede in Epe was op zijn zachts gezegd zeer sober. Pastoor Hagen uit Vaassen installeerde pastoor Som. De deken van Apeldoorn moest n.l. diezelfde avond pastoor Bianchi in Schalkhaar installeren. Daarna gaf pastoor Som voor het eerst zijn zegen aan zijn parochianen. Hiermee was de installatie afgelopen.
Dat was nu niet bepaald bemoedigend. Maar pastoor Som was er de man niet naar om over zulke dingen te kniesoren.
Zijn preken waren boeiend, geestig en uit het leven gegrepen. Van heinde en ver kwam men luisteren naar zijn lijdensmeditaties. Hij heeft veel gedaan aan de verfraaiing van de door patoor Bianchi gebouwde Martinuskerk. Door de kunstschilder Triftener uit Zwolle zijn eind jaren twintig van de vorige eeuw vele schilderingen, waaronder de 14 kruiswegstaties, aangebracht. De parochie breidde zich steeds verder uit. Het aantal zitplaatsen in de kerk werd door het plaatsen van enkele banken bij de preekstoel opgevoerd tot 157. ´s Zondags las pastoor Som drie H. Missen.
Kerk en pastorie hebben in de tweede wereldoorlog erg geleden van het oorlogsgeweld. De laatste oorlogsschade was hersteld in december 1949. Vanwege de oorlog werd het 25-jarig pastoraat van pastoor Som op 5 maart 1945 sober herdacht, maar zijn 40- jarig priesterfeest op 15 augustus 1945 werd een groots feest. Nu bleek eerst duidelijk zijn grote populariteit, ook bij de niet-katholieken.
De laatste jaren had hij een sterk wisselende gezondheid. Op 24 oktober 1958 arriveerde kapelaan C.W.J. Sprenkelink uit Oud Zevenaar die door de bisschop was benoemd als zijn assistent. Hij werd letterlijk en figuurlijk zijn grote steun en toeverlaat. Op 6 januari 1963 kreeg hij een hevige neusbloeding en op 12 januari constateerde de dokter trombose in de hersenen. Hij werd naar de Liduina-ziekenhuis in Apeldoorn gebracht en nog geen maand later overleed hij daar op 7 februari 1963.
Epe was zijn eerste en bleef zijn enigste plaats waar hij als pastoor heeft gediend. Hij heeft zich zijn 43-jarig pastoraat bemind weten te maken bij iedereen.
De verslagenheid onder de parochianen en vele inwoners van Epe was groot toen bekend werd dat "hun pastoor" was overleden. Hij werd opgebaard in zijn geliefde Martinuskerk.
Terwijl de klokken van de Katholieke en Grote- of St Maartenskerk luidden, werd hij, na de indrukwekkende uitvaartdienst, onder de enorme belangstelling van de inwoners van Epe naar zijn laatste rustplaats gebracht op de R.K.begraafplaats aan de Oude Wisselseweg onder het door hem geschonken kruis

terug naar boven

Pastoor Thielen
Pastoor Som werd opgevolgd door de Zeereerwaarde Heer H.J.W. Thielen.
Met pastoor Thielen begon voor katholiek Epe een nieuwe, zeer belangrijke periode.
Gelukkig bleef kapelaan Spenkelink nog enige tijd. In februari 1964 kon de heer Hermans, deze was aangewezen om een nieuw bouwplan te bedenken, zijn ideeën voor een kerkgebouw met ca. 400 plaatsen en geschikt voor de eredienst volgens de richtlijnen van Vaticanum II, aan het kerkbestuur voorleggen . Na veel besprekingen en afwegingen van de voor- en nadelen, werd uiteindelijk besloten, dat nieuwbouw de beste en voordeligste oplossing zou zijn.
Op 15 oktober 1964 werd een belangrijke parochieavond gehouden. Er werd een uiteenzetting gegeven van de plannen van het kerkbestuur en de parochianen stemden er volledig mee in.
Nu kon architect Hermans aan de gang. Hij maakte een ontwerp voor de nieuwe kerk en na diverse veranderingen werden de tekeningen door bisdom en kerkbestuur goedgekeurd. Ook problemen met het Gemeentebestuur en de Stedenbouwkundige Dienst werden opgelost.
In 1966 volgde de aanbesteding.
Op aandringen van pastoor Thielen werden verschillende commissies gevormd, o.a. voor versiering kerk, uitbreiding orgel en aanschaffing klokken. Ook werden er diverse inzamelingsacties georganiseerd.
Nu rees het probleem waar de kerk haar doorgang moest vinden tijdens de afbraak van de oude en nieuwbouw van de nieuwe kerk. Het werd opgelost door de spontane medewerking van de kerkvoogdij van de Ned. Hervormde kerk, die belangeloos haar Grote Kerk beschikbaar stelde.
Onvergetelijk zal 25 september 1966 blijven toen pater Ben van Breen in deze voor katholiek Epe historische omgeving zijn eerste Plechtige H. Mis opdroeg.
Van de oude kerk zijn alleen drie ramen van het priesterkoor van de vernietiging gered. Deze zijn in nu tegen de muur bevestigd van de tentoonstellingsruimte "De Ring" in het gemeentehuis.
Begin april 1966 kon men beginnen met het leggen der fundamenten van de nieuwe kerk.
Op 14 augustus 1966 vond door pastoor Thielen "de eerste steenlegging" in stilte plaats.
De bouw verliep voorspoedig en er was goede hoop, dat nog voor Kerstmis de nieuwe kerk in gebruik kon worden genomen.
De commissie voor de versiering van de kerk, die intussen ook niet stil gezeten had, liet aan de voorgevel een reliëf aanbrengen, dat vervaardigd was door "De Porceleynen Flesch" uit Delft. Het is een uitbeelding van psalm 41: "Zoals het hert dorst naar de waterbron, zo dorst mijn ziel naar U o Heer"
De nieuwe kerk kon op 20 december 1966 door Kardinaal Alfrink worden ingewijd.
Uit dankbaarheid voor het gebruik van de Hervormde Grote Kerk bood pastoor Thielen, namens de parochie, de Kerkvoogdij van de Hervormde Gemeente een gedenkraam aan voor de Grote Kerk, gemaakt door glazenier W.van Woerkom en voorstellende de H. Martinus.
Een tweetal jaren na de nieuwbouw werd hij benoemd tot pastoor te Raalte. In zijn vijf jarig pastoraat heeft hij veel bewerkstelligd.
Hij is in 1991 op 74 jarige leeftijd overleden.

terug naar boven

Pastoor Spit
Tot derde opvolger van pastoor Bianchi werd benoemd de Zeereerw. Heer G. F. Spit.
Als vriend en oud collega van pastoor Thielen in Utrecht, was Epe voor hem niet onbekend.
Tijdens zijn pastoraat heeft pastoor Spit zich, evenals zijn voorganger, doen kennen als een voorstander van oecumenische samenwerking. Hij heeft, in het kader van de snel veranderende kerk na het tweede Vaticaans Concilie, zijn parochianen gestimuleerd om actief aan het parochiële leven deel te nemen. Hij maakte dit ook mogelijk door het oprichten van de Parochiële Advies Raad waarin werkgroepen een adviserende stem kregen in het beleid van de parochie. Ook vormde hij verschillende gespreksgroepen waarin over de bijbel en godsdienstige vraagstukken werd gediscussieerd.
Door deze initiatieven ontstond er een begin van basispastoraat in onze parochie.
Veel parochianen gingen zich veel meer betrokken voelen bij het wel en wee van de parochie. En om de onderlinge communicatie te bevorderen werd in 1970 werd gestart met het uitgeven van een parochieblad.
Bij de viering van zijn zilveren priesterfeest op 24 juli '74 wenste pastoor Spit geen persoonlijk cadeau te ontvangen, maar verzocht de bijeengebrachte gelden te besteden voor de versiering van de kerk. De feestcommissie heeft toen een afbeelding van onze parochiepatroon Martinus kompleet met bedelaar laten aanbrengen op de achterwand van het priesterkoor, gemaakt van gekleurd plexiglas. Het oppervlak was zo glimmend, dat bij een bepaalde lichtinval het niet goed te zien was. Het "kunstwerk" was nu niet bepaald een succes. Langzamerhand ontstond het idee om de witte vlakken van het priesterkoor op te vullen met kleden.
Ter gelegenheid van het 75 jarig bestaan van de parochie werd het eerste kleed gemaakt. Het werd opgehangen in het onderste vlak links. Begin 80er jaren werd begonnen met de kleden voor de bovenste vlakken. Het werden 3 kleden met daarop symbolen van de zeven sacramenten. Zij zijn ontworpen door de heer Mak.
Ook de ontwikkelingen m.b.t.de bestuursstructuur van parochies stond niet stil. Mede door het teruglopen van het aantal priesterroepingen, waardoor er mogelijk wel eens een pastorloze periode kon ontstaan, besloot het Nederlandse Episcopaat over te gaan tot een modernisering van het parochiebestuur. In 1984 worden de eerste informatiebijeenkomsten gehouden.
Er zou een verkiezing gehouden worden maar na onderzoek bleven vijftien geschikte kandidaten over en was een verkiezing overbodig. Zo is in onze parochie de omschakeling van een klerikale kerk naar lekenkerk geleidelijk tot stand gekomen.
Begin 1985 begint hij te sukkelen met zijn gezondheid. Hij overleed op 21 maart 1987 op 64 jarige leeftijd.
Hij ligt begraven onder het grote kruis en naast zijn illustere voorganger pastoor Som.


terug naar boven

Pastoor Sloot
Na het overlijden van pastoor Spit brak een moeilijke periode aan voor de parochie. De onder het pastoraat van pastor Spit ingevoerde bestuursvorm bewees nu zijn nut. Het tekort aan priesters zorgde ervoor dat er een lange pastoorloze periode is geweest.
Bij het zoeken naar een nieuwe pastor was het belangrijk, dat onze parochie al geruime tijd minder pastoorsgericht werkte en waarbij nogal wat taken en verantwoordelijkheden met succes door "leken" werden uitgevoerd. In 1988 bleek, dat het bisdom een mogelijke kandidaat had, wel een zeer bijzondere. De bedoelde priester zou slechts de helft van zijn tijd pastoor van onze parochie kunnen zijn en de andere helft zou " met toestemming van het bisdom " beschikbaar moeten blijven voor zijn pastorale artistieke kant.
Pastor Theo Sloot werd, na veel overleg, in oktober 1988 benoemd als pastoor te Epe.
Er was grote dankbaarheid, dat de parochie weer een eigen voorganger had.
Pastoor Sloot heeft met veel inzet zijn pastoraat uitgeoefend. Hij heeft het prachtige Martinuslogo ontworpen dat gebruikt werd op ons briefpapier en dat prijkt op de omslag van ons maandblad De Mantel.

Eind augustus 1991 vierde Wim Mulder zijn jubileum als koster. Ruim 37 jaar heeft Wim Mulder de taak van koster van onze parochie vervuld. Hij is helaas in november 1991 overleden. Op 12 november heeft de parochie onder grote belangstelling afscheid van hem genomen tijdens een plechtige uitvaart. Hij was nog maar 61 jaar. Zijn zoon Harrie heeft zijn taak overgenomen.

Helaas was het pastoraat van pastoor Sloot bij ons van korte duur. De gevolgen van een herseninfarct dwongen hem zijn pastorale werk op 1 november 1992 te beëindigen. Hij was de laatste pastoor van Epe.
Uit dankbaarheid voor zijn pastoraat in Epe heeft hij de parochie drie prachtige, zelf ontworpen glas in lood ramen geschonken.

terug naar boven

Neomisten in de H. Martinusparochie Epe- Heerde
Sinds 1903 hebben in de H. Martinusparochie in Epe vijf neomisten hun eerste Heilige Mis opgedragen. Dit waren Heinz Groensmit, Gert Groensmit, Jan Groensmit , Gerard van de Schepop en Ben van Breen.
In 1931 werd in Epe de Rooms-katholieke school geopend. Het eerste schoolhoofd was de heer Groensmit. Deze kwamen uit Losser. De familie Groensmit had een groot gezin, zes jongens en een dochter. Van de zes jongens zijn Heinz, Gert en Jan priester geworden, wat een unicum was in Nederland, drie priesterzonen uit n gezin.

Heinz Groensmit

Heinz is geboren te Losser op 17 juli 1917. Na zijn lagere school ging hij naar het klein seminarie in Weert. Daarna vervulde hij een noviciaat van een jaar in Gennep, Toen ging hij naar Gemert, waar hij op 25 juli 1943 zijn priesterwijding ontving. Zijn eerste Heilige Mis droeg Heinz op in Epe op 2 augustus 1943. Na de oorlog vertrok hij naar Angola, waar hij 28 jaar als missionaris heeft gewerkt. Toen daar de oorlog uitbraak heeft Heinz twee jaar in Duitsland gewerkt in Duderstade als pastoor. Hier is Heinz Groensmit overleden op 27 november 1977.

Gert Groensmit

Evenals zijn broer is Gert geboren in Losser, op 9 juli 1919. Ook Gert ging eerst naar het klein seminarie in Weert en daarna een jaar naar Gennep. Gert is ook priester gewijd in Gemert op 16 juli 1948. Hij droeg zijn eerste Heilige Mis op in Epe op 25 juli 1948. Ook Gert ging naar de missie in Angola als missionaris. Hij moest echter terugkomen naar Nederland vanwege zijn slechte gezondheid.
Hij werd toen pastoor in Meddo bij Winterswijk, vervolgens rector in Achterveld in het St Jozef-bejaardentehuis. Daar is hij overleden op 28 augustus 1992.

Jan Groensmit

Ook Jan is geboren in Losser, op 3 november 1925. Na zijn lagere school studeerde Jan op het klein seminarie in Apeldoorn en daarna op bet seminarie Rijzenburg in Driebergen. Jan is priester gewijd op 20 juli 1952 te Utrecht. Zijn eerste Heilige Mis droeg hij op in Epe op 27 juli 1952 .
Jan Groensmit is kapelaan geweest in Nijverdal. Enschede en in Utrecht in de kathedrale kerk. Vervolgens werd hij bouwpastoor in Utrecht Overvecht. Zijn laatste jaren was hij pastoor in Harmelen. Daarna verhuisde Jan als rustend pastoor naar Amersfoort. waar hij op 17 oktober 1995 is overleden.


Gerard van de Schepop

Gerard is geboren op 31 maart 1935 in Epe. Hij was een geboren Epenaar en is dus de eerste eigen priesterzoon van onze Epe H. Martinusparochie. Na zijn lagere school in Epe wilde hij priester worden. Genspireerd door pastoor Som en pater Heinz Groensmit wilde hij graag naar de missie. Eerst is Gerard naar het klein seminarie in Weert gegaan. Hij werd priester gewijd op 20 september 1959. In de toenmalige parochiekerk van de H. Martinusparochie te Epe droeg hij op 27 september 1959 zijn eerste Heilige Mis op. Hierna ging Gerard twee jaar studeren in Freiburg en vertrok vervolgens naar Brazili als leraar in een opleidingscentrum. Hij woont nog steeds in Brazili waar bij nu gepensioneerd is. Regelmatig komt Gerard nog in Nederland.

Ben van Breen

Ben van Breen werd geboren te Epe op 28 december 1941. Hij was een van de jongsten uit een groot gezin van tien kinderen. Ben ging na de lagere school naar het klein seminarie in Weert, daarna naar Gemert waar hij op 18 september 1966 tot priester werd gewijd. Op 25 september droeg Ben zijn eerste H. Mis op in de Nederlands Hervormde Grote of Sint Maartenkerk in Epe.
Waarom droeg Ben juist daar zijn eerste Heilige Mis op? In 1966 was men druk bezig met de bouw van de huidige Rooms-katholieke St. Martinuskerk. Was dit, zeker voor die tijd, niet een prachtige samenwerking tussen Nederlands Hervormden en Rooms-katholieken? Dit was een mooi voorbeeld van waar pastor Som naar streefde: het oecumenisch samenwerken.
Na zijn priesterwijding ging Ben voor een half jaar naar Dakar voor studie en om er de taal te leren.
In juni 1967 vertrok Ben voorgoed naar de Centraal Afrikaanse Republiek, waar hij in Mobaye tot aan zijn dood bleef werken. Wel kwam hij nog regelmatig terug in Epe om uit te rusten. Op 9 december 2006 is hij in Mobaye overleden en vervolgens daar begraven.
Nog steeds ontvangt de parochie in Mobaye regelmatig financile steun uit Epe.

terug naar boven

Samenwerking met de Martinusparochie van Vaassen
Doordat het steeds moeilijker werd om de pastorale zorg ingevuld te krijgen, werden de parochies, begin jaren negentig, min of meer door het bisdom gedwongen samenwerkingsverbanden aan te gaan met buurtparochies.
Doordat pastor Sloot vanwege zijn gezondheid vroeger stopte dan gepland en pastor Vermeulen uit Vaassen plotseling overleed, kwam dit voor Epe en Vaassen in een stroomversnelling.
Een tweede pastorloos tijdperk brak aan toen pastor Pannekoek naar Apeldoorn verhuisde.

terug naar boven

Pastoor Hofstede
Na ca. een jaar kwam de benoeming af van de toen 65-jarige Salesiaan Henk Hofstede. In november 1993 trad hij officieel in functie als pastoor van de parochies Epe en Vaassen.
Doordat de parochie tijdens het pastorloze tijdperk goed was blijven functioneren en er ook een goed pastoraal plan opgezet was, was het voor hem niet moeilijk om zich in onze gemeenschap in te passen.
Met ingang van 1 maart 2000 ging hij officieel met emeritaat.

terug naar boven

Pastor Annie Ottenschot
Op 1 maart 1994 kwam pastoraal werkster Annie Ottenschot.
Haar komst was een begin van een uiterst vruchtbare samenwerking tussen haar en pastoor Hofstede. Van meet af aan hebben zij zich beiden vol vuur voor de beide parochies ingezet en doen dat nog steeds.
Zij hebben zich een plaats verworven in de harten van vele parochianen. Henk met zijn bedaard optreden en Annie met haar spontane vrolijkheid.
Pastor Ottenschot is in september 2004 met emeritaat gegaan.

terug naar boven

Parochieverband IJsselvallei en HH. Franciscus en Claraparochie
Door de steeds snellere terugloop van beschikbare pastores werden de parochies door het bisdom gedwongen op te gaan in grotere parochieverbanden. Dit leidde in september 1999 tot de oprichting van het Parochieverband IJsselvallei waarvan in eerste instantie de parochies Epe, Vaassen, Twello, de Vecht en Bussloo deel uitmaakten. In 2004 zijn daaraan de parochies van Loenen/Eerbeek en Klarenbeek toegevoegd.
Per 1 januari 2010 zijn alle parochies die deel uitmaken van het Parochieverband IJsselvallei opgeheven. Zij zijn opgegaan in de nieuw gestichte parochie HH. Fransiscus en Clara.
De voormalige H. Martinusparochie Epe- Heerde gaat verder als R.K. Geloofsgemeenschap H. Martinus Epe- Heerde, behorende tot de HH. Franciscus en Claraparochie.
Door de voorgaande vermindering van het aantal kerkgangers, gebrek aan personeel en verminderende financile draagkracht moest helaas besloten worden door het bestuur van de parochie HH. Franciscus en Clara om de kerken in Loenen, Eerbeek, De Vecht, Bussloo en Epe medio 2014 te sluiten.
De pastores genoemd onder de adressen zijn allen in dienst van de HH. Franciscus en Claraparochie met als taak de pastorale zorg voor alle geloofsgemeenschappen die deel uitmaken van de nieuwe parochie.

Wilt u meer weten over de geschiedenis van onze voormalige H. Martinusparochie dan kunt u het herdenkingsboek kopen dat is uitgegeven t.g.v. het 100-jarig bestaan van de parochie op het parochiesecretariaat en bij de Bruna Boekhandel in Epe.

terug naar boven

Van 1903 tot 2003, 100 jaar H. Martinusparochie
In 100 jaar zijn er 426 huwelijken gesloten, ontvingen 1740 kinderen het H. Doopsel en waren er 603 uitvaarten.
Het bestaansrecht van onze parochie was hiermee ruimschoots bewezen en de inspanningen van de heren Bourgonje en Meulenkamp in 1903 waren niet voor niets geweest.
Door de inzet van velen, pastores, werkgroepen en vrijwilligers en een goed draaiend parochiesecretariaat, is de locatie H. Martinus Epe- Heerde ook nu nog steeds een bloeiende gemeenschap.

Wilt u meer weten over de geschiedenis van de parochie dan kunt u eens denken aan het Herdenkingsboek, dit is geschreven ter ere van het honderd jarig jubileum van de parochie. Het boek is te verkrijgen bij het parochiesecretariaat á € 15.=.
Het secretariaat is te bereiken op nummer 0630-012077

terug naar boven

SLUITING VAN DE KERK
Het parochiebestuur van de parochie van de HH. Franciscus en Clara, waar Epe toe is gaan behoren, heeft besloten dat in de parochie slechts 3 kerken zouden blijven bestaan in Twello, Vaassen en Loenen. Daarom werd de St. Martinuskerk in Epe op 29 juli 2014 gesloten.
Op 5 november 2014 werd het gebouw aan de goddelijke eredienst onttrokken en was daardoor officieel geen Rooms-katholieke kerk meer.
Het gebouw, de voormalige pastorie en de bijbehorende grond werden verkocht aan Overmars Vastgoedbeheer bv. Naar verluid is men van plan een oldtimermuseum in het gebouw te vestigen.

terug naar boven

 
© 2012 Franciscus en Clara parochie